Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2015/9170 K.2016/309

Davacı vekilinin 10.12.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek CMK’nın 141 ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 20.11.2009 tarih ve 2008/237 esas, 2009/260 karar sayılı dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) kasten öldürmeye teşebbüs suçundan tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz incelemesi sonucu onanmak suretiyle 28.03.2013 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat kararının CMK'nın 142/1. maddesi gereğince bizzat ilgilisine tebliğ edilmesi ve dava süresinin bu tarihten itibaren başlayacağının belirtilmesine rağmen kesinleşmiş beraat kararının 29.05.2013 tarihinde sanık müdafine (davacı vekiline) tebliğ edildiği,

kesinleşen beraat kararının bizzat davacıya tebliğ edildiğine veya davacının kesinleşen beraat kararını haricen öğrendiğine dair dosya kapsamında bir bilgi ve belgenin bulunmadığı anlaşılmakla, kesinleşen beraat hükmünün müdafiye 29.05.2013 tarihinde tebliğ edilip tazminat davasının da vekile tebliğinden itibaren 1 yıllık yasal süre içinde 10.12.2013 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,