Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/10116 K.2018/5236

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.2010 tarihli ve 2010/7-191-227 saylı kararında vurgulandığı üzere; hükmün aleyhe bozulması halinde davaya yeniden bakacak mahkeme tarafından sanıktan bozmaya karşı diyeceğinin sorulması, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326 ve 5271 sayılı CMK'nın 307/2. maddeleri uyarınca zorunludur. Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı ilkesine dayanan bu zorunluluk uyarınca, sanığa, bozmada belirtilen ve aleyhinde sonuç doğuracak olan hususlarda beyanda bulunma, kendisini savunma ve bu konudaki kanıtlarını sunma olanağı tanınmalıdır.

İncelenen dosyada, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan kurulan 19.03.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 09.09.2014 tarihli ve 2013/24864 esas, 2014/17422 karar sayılı bozma ilamı ile “...sanığın asli ve tam kusurlu olarak olaya sebebiyet verdiği mahkemece de kabul edildiği halde sanığın taksirinin yoğunluğu gözetilerek,

alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayin edilmemesi.” nedenine dayalı olarak bozulmasına karar verildiği halde, bozmanın sanık aleyhine de olması karşısında, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/2. maddesine göre sanığın bozma ilamına karşı diyeceklerinin tespiti gerekirken, sanığa duruşmaya katılmadığı takdirde yokluğunda davanın yokluğunda bitirileceği ihtaratını içeren ve duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmesi ile yetinilerek karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,