Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/11008 K.2018/6099

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın idaresindeki otomobille, kırmızı ışıkta durmayarak giriş yaptığı kavşak üzerinde düz istikamette seyrederken sağından doğru aynı kavşağa giriş yapan katılan ...'ın idaresindeki motorsikletle çarpışması neticesinde katılanlardan birinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, diğerinin ise vücudunda birinci dereceden kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanması şeklinde gerçekleşen ve mahkemece de bu şekilde kabul edilen olayda, suçun işleniş şekli, işlenmesinde özellikler, meydana gelen zararın ve sanığın kusurunun ağırlığı,

meydana gelen yaralanmaların niteliği ile hak ve nesafet kuralları da gözetilerek maddede belirtilen temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak sureti ile tayin edilmesi gerektiğinin ve TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksir hükümlerinin uygulaması gerektiğinin gözetilmemesi temyiz edenin sıfatı göz önünde bulundurularak bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,