Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/12055 K.2017/1689

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; tazminat talebinin dayanağı olan Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.04.2004 tarih, 2003/494 Esas, 2004/594 Karar sayılı beraat hükmünün 22.06.2004 tarihinde kesinleştiği, davacının beyanlarında özetle tahliye edildikten sonra beraat ettiğini avukatının söylemesi ile öğrendiğini, avukatının kendisini arayarak kararın kesinleştiği söylediğini hatta kararın kesinleştiğini isterse tazminat davası açabileceğini söylediğini ancak çocuğu hasta olduğu için ilgilenemediğini,

en son duruşmadan çıktıktan sonra aradan yaklaşık 1,5 sene geçince Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi kalemini tekrar arayarak dosyanın akıbetini sorduğunu, beraat kararı verildiğini karşı tarafa da dava açabileceğini devlete de tazminat davası açabileceğini söylediklerini, ancak imkanı olmadığı için bu zamana kadar dava açamadığını, son olarak dava açma konusunda bir avukatın fikir verdiğini ve 2014 yılının başında tazminat davası açtığını belirttiği nazara alındığında, davacının hakkında verilen beraat hükmünün kesinleştiğinden en lehe kabul ile 2005 yılının sonu itibariyle haberdar olduğunun kabulünün gerektiği,

buna karşın tazminat davasının 22.01.2014 tarihinde 466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde öngörülen 3 aylık sürede açılmadığı dikkate alınarak, davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken, tutuklama işleminin yapıldığı tarihte yürürlükte olmayan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen sürede açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi, gerekçesi itibariyle yanlış, sonucu itibariyle doğru kabul edilmekle,