Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/3316 K.2017/5050

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davalı vekilinin yokluğunda verilip, 19/01/2015 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli karara karşı 1412 sayılı CMUK 310. maddesinde belirtilen bir haftalık süre geçtikten sonra 28/01/2015 tarihinde temyiz isteminde bulunulmuş ise de, davalı vekiline, gerekçeli kararla birlikte, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin de tebliğ edilmiş olması ve davalı tarafın temyiz dilekçesinin kendisine tebliğinden itibaren süresi içinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerine uygun olarak katılma yoluyla temyiz isteğinde bulunduğu anlaşıldığından, tebliğname de, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar yasal faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,