Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2016/4417 K.2017/9021

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı hakkında verilen mahkumiyet hükmünün usule aykırı olarak kesinleştirilmesi üzerine davacının 03.02.2014 tarihinde yakalanarak cezaevine alındığı, bu suretle mahkumiyet hükmünden haberdar olunması üzerine 07.02.2014 tarihinde mahkumiyet hükmünün temyiz edildiği, ancak ceza mahkemesinin 13.02.2014 tarihli ek kararı ile süresinde olmadığından bahisle temyiz talebinin reddedildiği, temyiz talebinin reddine dair ek kararın temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesince temyiz talebi süresinde kabul edilip infazın durdurulmasına karar verilerek davacının 15.04.2014 tarihinde tahliye edildiği,

sonuç olarak ceza mahkemesinin temyiz talebini hukuka aykırı olarak reddetmesi nedeniyle davacının 2 ay 2 gün süreyle cezaevinde kaldığından bahisle, CMK'nın 141. maddesinin 3. fıkrası gereğince davacı lehine 2.500 TL maddi, 7.500 TL manevi tazminat talebinde bulunulmuş ise de, CMK'nın 141. maddesinin ''Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur,

haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir.'' şeklinde düzenleme içeren 3. fıkrasının 28.06.2014 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 70. maddesi ile CMK'nın 141. maddesine eklendiği ve tazminat talebinin dayanağı olan işlem tarihinde yürürlükte bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi, gerekçesi itibariyle yanlış, sonucu itibariyle doğru kabul edilmekle,