KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2016/8594 E., 2018/3450 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/1,89/2-b,62,53/6, CMK'nın 307/4, 51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
271 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin bozmadan önceki karar ile sonraki kararın çeliştiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının gerekçesinin yetersiz olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/05/2012 tarih, 2012/32-2012/361 sayılı kararı ile sanık hakkında TCK’nın, 89/4, 62, 53/6. maddeleri uyarınca belirlenen 5 ay hapis cezasına ilişkin hükme yönelik sanık aleyhine herhangi bir temyiz istemi olmaksızın dairemizin 15/10/2014 tarih, 2013/26168-2014/19839 sayılı kararı ile bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK''un 326/son uyarınca sanık lehine 22/05/2012 tarihli hükümle belirlenen ceza ile sınırlı olarak kazanılmış hak oluşacağının gözetilmemesi,
Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün birinci paragrafından sonra gelmek üzere, “Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22/05/2012 tarih, 2012/32-2012/361 sayılı kararı ile sanık hakkında, TCK'nın 89/4, 62, 53/6 maddeleri uyarınca belirlenen 5 ay hapis cezasına ilişkin hükme yönelik sanık aleyhine herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2016/8594, K. 2018/3450, 26 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama