Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/12068 K.2021/5315

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın ikametinde yapılan aramada, bağımsız bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldıkları belirlenen 98 adet sikke ile 7 adet objenin ele geçirildiği, sanığın aşamalardaki savunmasında, bioenerji işi ile uğraştığını, eserleri kendisine Ali adında bir hastasının getirdiğini ve eserlerin hangi döneme ait olduklarını öğrenme şanslarının olup olmadığını sorduğunu, kendisinin de bioenerji ile bunun tespitinin zor olduğunu, müzeye teslim edebileceğini söylediğini, arkadaşının da “tamam hocam nasıl istiyorsan öyle yap” diyerek eserleri kendisine bıraktığını, yakalandığı gün eserleri müzeye götüreceğini beyan ettiği olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, teşdite ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/05/2014 tarihli, 2013/438 Esas, 2014/281 Karar sayılı ilk hükmünün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 26/05/2016 tarihli, 2015/3402 Esas, 2016/8856 Karar sayılı ilamı ile hükmün bozulduğu, ilk hükümde sanık hakkında tayin edilen ceza miktarı üzerinden infazın yapılması gerektiği dikkate alınmaksızın, sanığın neticeten 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (4). bendi hükümden çıkarılarak yerine, “Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/05/2014 tarihli, 2013/438 Esas, 2014/281 Karar sayılı ilk hükmü sadece sanık tarafından temyiz edildiğinden,