Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/12153 K.2019/7334

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddi kararı sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemenin 07.07.2015 tarihli ek kararında, 12.03.2015 tarihli hükmün adli para cezası yönünden miktar itibarıyla kesin olduğu belirtilerek, sanığın temyiz talebinin adli para cezası yönünden reddine karar verilmiş ise de; hükümde hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirlerinin yasa yolu açısından birlikte göz önüne alınması gerektiğinden, 5237 sayılı TCK’nın 53/6. maddesi gereğince sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi nedeniyle, hükmün kesin olmadığı ve temyize tabi olduğu anlaşılmakla, ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

TCK’nın 89/1. maddesindeki yaptırımın üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası olarak belirlenmesine rağmen sanık hakkında 60 gün adli para cezası tayin edilerek, TCK'nın 61/9. maddesine muhalefet edilmesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin, eksik inceleme ile karar verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kanun hükümlerinin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,