Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/2030 K.2017/2786

Taksirle yaralama suçundan sanık ...’in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89/2, 89/2-b-e ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İnegöl Ağır Ceza Mahkemesinin 16/07/2014 tarihli ve 2014/27 esas, 2014/122 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, incelemeye konu dosyada sanık ...’in maktül ...’ya karşı işlemiş olduğu taksirle öldürme ve yaralama suçlarına ilişkin Mahkemesince verilen hükümlerin temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 24/04/2016 tarihli ve 2015/11200 esas, 2016/8756 sayılı ilamında, “...3-Sanık hakkında taksirle yaralama ve taksirle öldürme suçlarından açılan davaların birleştirilerek eylemin TCK'nın 85/2. maddesine uygun bulunduğundan bahisle verilen görevsizlik kararı üzerine,

ağır ceza mahkemesinde yapılan yargılama sonunda, eylemin tek olup bölünemeyeceği, suçun bir vasfından düşme, diğer vasfından mahkumiyet ve ret kararı verilemeyeceği, kaldı ki, sanık hakkında açılan davalar birleştirilmiş olup, başka dava bulunmadığı ve olayda Derya Köseler ile ...'nun yaralanmaları nedeniyle kovuşturma yapılmasına yer olmadığına karar verilmiş olduğu da gözetilerek,

trafik kazasına bağlı olmayan nedenle ölen ...'nun ölümünden önce meydana gelen kazada ... ile birlikte yaralanması nedeniyle, katılan ...'nın taksirle yaralanmasından dolayı sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı olağan veya olağanüstü kanun yollarına başvurularak, kararın kaldırılması sağlandıktan sonra,

TCK'nın 3, 22/4. maddeleri de gözetilerek anılan yasanın 89/4 ve 22/3. maddeleri ile cezalandırılması gerekirken, davaların Asliye Ceza Mahkemesinde birleştirilmesinden sonra görevsizlik kararı verildiği ve suçun bölünemeyeceği gözetilmeden taksirle öldürmeden davanın reddine, ölen ...'nun taksirle yaralanması nedeniyle davanın düşürülmesine,

katılan ...'ın taksirle yaralanması nedeniyle sanığın TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi...” şeklinde açıklandığı üzere, ambulans şoförü olan sanığın yapmış olduğu kaza nedeniyle maktül ... ile mağdur ...’ın yaralanması şeklindeki eylemi ile ilgili olarak tek bir hüküm verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle,

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 25.01.2017 gün ve 94660652-105-16-182-2017-kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrakı tevdi kılınmakla;