Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/2121 K.2020/2039

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: “20/03/2014” olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın,...ili, ...ilçesinde,...Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 20.12.2011 tarih 107 nolu kararı ile kentsel arkeolojik sit alanı olarak ilan edilen alanda, 15/03/2014 tarihli kolluk tutanağı ile; duvarları örülmüş, üstü halen açık şekilde 3 odalı kaçak inşaat yaptığı tespit edilerek, bu eylemine ilişkin olarak şüpheli sıfatıyla kollukta ifadesinin alındığı, 20/03/2014 tarihli yapı tatil zaptı ile de; kalıbı çakılırken inşaatın mühürlendiği, bu eyleminden sonra da şüpheli sıfatıyla kollukta ifadesinin alındığı ve eylemine devam ettiğini ikrar ettiği, 22/04/2014 tarihli görgü tespit tutanağı ile ise;

inşaatın sıvasının yapılmış olduğu tespitinin yapıldığı, mahallinde yapılan keşif neticesinde alınan inşaat bilirkişi raporu ile; dava konusu taşınmazın tek katlı betonarme ev olduğu, 3 odasının olduğu, dış cephesinin boyalı olduğu hususlarının tespit edildiği, arkeolog bilirkişi raporu ile de; her ne kadar temel kazısı yapılmamış ise de; eylemin izinsiz inşai ve fiziki müdahale niteliğinde olduğunun, müdahaleler sonucunda sit alanının bütünlüğüne ve doğal dokusuna zarar verildiğinin belirlendiği, her ne kadar sanık dava konusu alanın sit alanı olduğunu bilmediğini ileri sürmüş ise de;

dava konusu taşınmazın arkeolojik sit alanı olarak tesciline ilişkin...Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 20.12.2011 tarih 107 nolu kararının, dosya kapsamında bulunan 11/01/2012 tarihli ilan tutanağı içeriğine göre, ...Belediyesinde bir ay süreyle hoparlör ile ve ilan tahtasına asılmak suretiyle ilan edildiği, aynı zamanda sanığın, eyleminin ilk tespitinden sonra kollukta ifade vermesine ve eyleminin yasal olmadığını öğrenmesine rağmen inşaata devam ettiği göz önüne alındığında, sanığın, taşınmazın arkeolojik sit alanı içerisinde kaldığını bildiğinin kabulü ile üzerine atılı suçu işlediği sabit olan dosya kapsamında;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hakkında dava konusu yerin ecrimisilini ödediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, 3. derece arkeolojik sit alanı içerisine izin almaksızın yaptığı inşaatın, ilk olarak 15/03/2014 tarihli kolluk tutanağı ile; duvarları örülmüş, üstü halen açık şekilde 3 odalı halde iken tespit edildiği, 20/03/2014 tarihli yapı tatil zaptı ile ise; kalıbı çakılırken inşaatın mühürlendiği, 22/04/2014 tarihli görgü tespit tutanağı ile de; inşaatın sıvasının yapılmış olduğu tespitinin yapıldığı, bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiği anlaşılarak mahkemece de bu yönde hüküm tesis edilmiş ise de; sanığın devam eden eylemlerinin iddianame içeriğinde yer almadığı,

bu nedenle sanık hakkında, iddianamede belirtilmeyen eylemleri nedeniyle ek savunma verilerek TCK’nın 43/1. maddesi gereğince uygulama yapılamayacağı anlaşılmakla; sanığın 22/04/2014 tarihli tutanak ile tespit edilen devam eden eylemleri hakkında dava açılması sağlanarak, açılan dava ile eldeki davanın birleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

1- Tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis ve 6 gün adli para cezasından TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 1 ay hapis ve 5 gün adli para cezası yerine uygulama hatası yapılarak netice cezanın 1 yıl 13 ay hapis ve 5 gün adli para cezası şeklinde eksik tayini kanuna aykırı,

2- T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması