Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/279 K.2018/9180

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hüküm yokluğunda tefhim edilen sanık ...'a gerekçeli karar tebliği, sanığın 05/12/2014 tarihli talimat mahkemesinde alınan beyanı sırasında verdiği ve aynı zamanda mernis adresi olan adrese "muhatap adresten ayrılmış yeni adresi bilinmediğinden iade" notu ile 30/01/2015 tarihinde yapılmış,

daha sonra aynı adrese "gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup tebliğ imkansızlığı nedeniyle Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince Zümrütevler Mahallesi muhtarına tebliğ edilmiş olup 2 nolu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırılmıştır" notu ile 17/02/2015 tarihinde yapılmış ve hükümden sonra davaya dahil olan sanık müdafiince, 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 10/03/2015 tarihinde eski hale iade ve temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla;

Sanık ...'ın bilinen son adresi ile mernis adresinin aynı olması, sanığa gerekçeli kararın 17/02/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olması ve temyiz süresinin bu tarihten itibaren başlaması nedeniyle, sanık müdafiin CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 10/03/2015 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin "gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edilmediği" iddiasına dayanan ve yerinde görülmeyen eski hale getirme talebi ve buna bağlı olarak yasal süresinden sonra olan vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 03/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.