Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/3096 K.2017/4669

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemlerinin her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde dava konusu edilebileceğinin belirtildiği, her ne kadar tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2011 tarih, 2009/756 Esas – 2011/383 Karar sayılı beraat kararının 04.04.2012 tarihinde kesinleştiğine dair şerh düzenlenmiş ise de; beraat kararının davacının (sanığın) müdafinin ve katılanın yüzüne karşı verildiği,

ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.06.2014 tarih ve 2013/834 Esas - 2014/321 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 3. madde uyarınca mahalli Cumhuriyet savcılarının, duruşmalarına iştirak etmedikleri Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına karşı, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinin 3. fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle, tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri,

davacı (sanık) hakkında verilen beraat kararına karşı herhangi bir temyiz talebinde bulunulmadığı ve kararın, yargılama aşamasında şikayetçi olmayan ve kamu davasına da katılmak istemeyen mağdurlara tebliğ edildiği tarihin kararın kesinleşme tarihinin belirlenmesine esas alınamayacağı dikkate alınarak,

davacı (sanık) hakkında verilen beraat kararının 25.06.2011 tarihinde kesinleştiğinin kabulünün gerekeceği, tazminat davasının ise 15.03.2013 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında, beraat kararının kesinleşme tarihinden itibaren 1 yıllık süre geçtikten sonra açılan davanın reddine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,