Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/3128 K.2018/10985

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun 5271 sayılı CMK'nın 253/1. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi olduğu, soruşturma aşamasında usulüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadan kamu davasının açıldığı, mahkemenin de belirtilen eksikliği bozma sonrası yapılan yargılama aşamasında da gidermediği anlaşılmakla, 6763 sayılı Yasa'nın 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı yasanın 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

1-Bozma ilamı öncesi verilen hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edilmekle, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun’un 326.maddesinin son fıkrasına göre, “...sanık hakkında verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş cezadan daha ağır olamaz..” amir hükmü gereği, sanığın kazanılmış hakkının gözetilmemesi suretiyle, CMUK’un 326/son maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında, bilinçli taksir oluşturan ihlalin yalnızca sanığın 123 promil alkollü olarak araç kullanmasından ibaret bulunduğu gözetilerek, TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca temel cezanın 1/3 oranı yerine, 1/2 oranında artırılarak fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,