Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/6553 K.2019/3051

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın idaresindeki aracıyla, bölünmüş, iki şeritli, tek yönlü, asfalt kaplama, düz, kuru, eğimsiz ve aydınlatmalı yolda seyir halindeyken, kendisi ile aynı istikamette seyir halinde olan katılanın idaresindeki motosikleti geçmek istediği esnada, katılanın idaresindeki motosikletin sol dikiz aynasına temas ederek devrilmesine, motosiklet üzerinden düşen iki katılanın da basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmalarına sebebiyet verdiği ve mahkemece de bu şekilde gerçekleştiği kabul edilen olayda, asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği anlaşılan sanık hakkında temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna ve belirlenen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazının reddine, ancak;

Taksirle yaralama suçunu işlediğinin kabulü ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında belirlenen temel cezaya dayanak kanun maddesinin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,