KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2017/6790 E., 2018/3349 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma
- Hüküm
- TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/3-1-a. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sübuta, beraat kararı verilmesi gerektiğine, müvekkilinin kusurunun bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,
Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlar aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (B-3) bendinin hükümden çıkartılarak,
yerine “Katılan sanık hakkında hükmolunan 25 gün süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın, 5237 sayılı TCK.nın 50/3-1-a maddesi gereğince, aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunlu olduğundan sanığın kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecindeki duyduğu pişmanlığa, suçu işlenmesindeki özelliklere adli para cezasına çevrilmesine.
TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 25 tam gün olarak belirlenmesine.
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2017/6790, K. 2018/3349, 22 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama