Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/7539 K.2019/3504

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Katılanın sanığa ait inşaatın balkonunda çalıştığı esnada, balkondan düşerek 4. derece kemik kırığı oluşacak şekilde ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandığı, meydana gelene kaza neticesinde sanığın asli kusurlu, katılanın tali kusurlu olduğu mahkemece kabul edilmekle, sanık hakkında temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı,

suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, benzer olaylarla karşılaştırıldığında eylem ile ceza arasındaki dengeyi bozacak, adalet ve hakkaniyete uygun düşmeyecek biçimde teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, temel hapis cezası üst hadden 1 yıl olarak belirlenmek suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

2)Katılanın yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmadığı, vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı ve yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu 01.03.2013 tarihli raporla anlaşılmakla; yaralamanın niteliği göz önünde bulundurulduğunda dayanak kanun maddesinin hükmün 2. paragrafında "TCK'nın 89/2-a-b maddesi" olarak gösterilmesi gerekirken "TCK'nın 89/2-a maddesi" olarak gösterilmesi,