Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2017/9574 K.2019/5742

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 89/1. maddesinde hapis cezası ile adli para cezası seçenek yaptırım olarak öngörülmesine rağmen, uygulama yapılırken hürriyeti bağlayıcı cezanın tercih edilmiş olması sebebiyle, aynı Kanun'un 50/2. maddesi hükmü uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından; sanık hakkında TCK’nın 89/1.maddesi gereği hükmedilen 10 ay hapis cezasının, TCK’nın 89/2-b, e maddesi gereğince ½ oranında artırılırken “15 ay hapis cezası” yerine “1 yıl 3 ay hapis cezası”, TCK'nın 22/3. maddesi gereğince 1/3 oranında artırım yapılırken “20 ay hapis cezası” yerine “1 yıl 8 ay hapis cezası” belirlenmesi,

sonuç adli para cezası miktarı değerlendirildiğinde aleyhe sonuç doğurmadığından ve bilinçli taksirin uygulanmasına ilişkin TCK'nın 22/3. maddesinin, temel ceza maddesi olan 89/1. maddesinden sonra uygulanması gerektiği halde, artırıma ilişkin 89/2-b, e maddesinden sonra uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik inceleme ile karar verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesine gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında tayin edilen adli para cezası miktarının bir gün karşılığı belirlenirken ve taksitlendirilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesi fıkralarının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,