Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/1614 K.2019/9681

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile gece vakti aydınlatmanın olduğu bölünmüş yolda seyri sırasında kaza sebebiyle önündeki trafiğin yoğun olduğunu gördükten sonra sağ taraftaki yan yola girmek için geri geri ilerleyerek yan yola gireceği sırada, arkasından aynı yönde seyir halinde bulunan diğer araç sürücüsü Aras idaresindeki aracın sanığın aracının sağ arka teker kısmına çarpması sonucu bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek, diğerinin nitelikli şekilde yaralanmasıyla neticelenen olayda; sanığın eylemini bilinçli taksir ile gerçekleştirdiği ve cezasında 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmememesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısı belirtilmeyerek TCK’nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,