Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/1840 K.2020/4685

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, tebliğnamedeki düzeltilerek onama görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile gece vakti, aydınlatmanın bulunmadığı yerleşim yeri dışında, iki yönlü karayolunda seyir halindeyken önünde aynı istikamete seyir halinde olan aracı sollama yapma suretiyle geçmek istediği esnada aracının sağ yan kısmı ile karşı istikametten seyir halinde olan ve ışık donanımı çalışmayan mağdur sürücü ...’un sevk ve idaresindeki tescilsiz motosikletin ön ve sağ yan kısmına çarpması neticesinde tali kusurlu olarak mağdurun ölmesine neden olduğu olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın kusuru olmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine ancak;

Mahkemece sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, hapis cezasının asgari hadden belirlendiği ve gerekçede tali kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılmadan cezanın tayin edildiğinin belirtilmesine karşın, hüküm fıkrasında ''taksire dayalı kusurunun ağırlığı, maktülün yaşı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşarak” ibaresine yer verilmesi suretiyle hükümde karışıklığa yol açılması,