Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/261 K.2019/9444

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesi uyarınca taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtaratı isabetli bulunmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik tebliğnamedeki düzeltilerek onama içeren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kusur tespitine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna; katılan vekilinin tayin edilen cezaya, kararın kanun ve hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

01/04/2015 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 01/04/2015 tarih 2107 sayılı raporunda; meydana gelen kaza neticesinde katılanın iyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa neden olduğuna dair yapılan belirleme ve tespit karşısında temel cezanın artırılmasına ilişkin hüküm fıkrasında uygulama maddesinin “TCK’nın 89/3-a” olarak gösterilmesi gerekirken hatalı şekilde, “TCK’nın 89/2-e, 3-a” olarak gösterilmesi,