Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/4112 K.2018/8473

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun 5271 sayılı CMK'nın 253/1. maddesi gereğince uzlaşmaya tabi olduğu, soruşturma aşamasında usulüne uygun uzlaştırma işlemi yapılmadan kamu davasının açıldığı, mahkemenin de belirtilen eksikliği bozma sonrası yapılan yargılama aşamasında gidermediği anlaşılmakla, 6763 sayılı Yasa'nın 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı yasanın 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

3-Mağdurun olay sonucu kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması sebebiyle, sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi gereğince tayin edilecek temel ceza üzerinden, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasından sonra TCK'nın 89/2-b maddesi ile arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Gerekçeli karar başlığında mağdurun adının yazılmamış olması ve suçun “Taksirle Yaralama” yazılması gerekirken, “Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma” olarak yazılmış olması,

.