Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/4177 K.2018/8154

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, 21/11/2013 tarihli karar ile sanığın, 2863 sayılı Kanunun 67/2, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 63, 52, 53/1, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın, katılan vekili tarafından yapılan itirazın merciince reddi üzerine 20/02/2014 tarihinde kesinleştiği, daha sonra sanığın, 06/02/2016 tarihinde 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçunu işlediği sabit kabul edilerek,

Nurdağı Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2017 tarihli ilamı ile mahkumiyetine hükmedildiği, anılan mahkumiyet hükmünün, istinaf başvurusunun esastan reddi ile 22/06/2017 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine yeniden ele alınan dosyada, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasına karar verildiği anlaşılmakla;

31/03/2010 tarih ve 2009/9 Esas, 2010/207 Karar sayılı ilk hüküm ile sanığın 1 yıl hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve belirtilen cezanın sanık bakımından kazanılmış hak oluşturduğu dikkate alınmadan, adli para cezasındaki kazanılmış hakkın 80 TL olarak tespit edilmesi ve kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, daha önce hükmedilen vekalet ücretleri düşülerek kalan miktarın sanıktan tahsiline karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmemesinin isabetsiz olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 31/03/2010 tarih ve 2009/9 Esas, 2010/207 Karar sayılı ilk hükmün sanık ile katılan vekili tarafından temyizinden sonra katılan vekilince ibraz edilen temyizden vazgeçme dilekçesi doğrultusunda sadece sanığın temyiz istemine hasren inceleme yapılmış olması nedeniyle, anılan hükümde sanık hakkında tayin edilen ceza miktarının, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca infaz aşamasında dikkate alınması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın neticeten 1 yıl hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Dosya içerisinde mevcut 20/07/2009 tarihli bilirkişi raporunda, 2863 sayılı Kanun kapsamında kaldığı belirtilen 1128 adet sikke ile 20 adet objenin, aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca müzeye teslimine, 2863 sayılı Kanunun kapsamı dışında kaldığı belirtilen 122 adet objenin ise sanığa iadesine dair hüküm tesisi gerektiği gözetilmeksizin, belirtilen hususta herhangi bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (3) numaralı bendi hükümden çıkarılarak yerine, “5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca, sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak, bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanmak suretiyle, sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin eklenmesi.

(5) ve (6) numaralı bentleri hükümden çıkarılarak, (4) numaralı bentten sonra gelmek üzere hükme, “31/03/2010 tarih ve 2009/9 Esas, 2010/207 Karar sayılı ilk hükmün sanık ile katılan vekili tarafından temyizinden sonra katılan vekilince ibraz edilen temyizden vazgeçme dilekçesi doğrultusunda sadece sanığın temyiz istemine hasren inceleme yapılmış olması nedeniyle, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak, sanık hakkındaki 1 yıl hapis ve 80 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaz aşamasında gözetilmesine” cümlesinin ve hüküm fıkrasına (14) numaralı bent olarak,