Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/6255 K.2019/11658

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre katılanın, meskun mahalde gündüz vakti idaresindeki otomobil ile bölünmüş üç şeritli tek yönlü caddede orta şeridi takiben seyir halindeyken, aracını daha öncede trafikte sıkıştıran ve sağında seyreden sanığın aracıyla, katılanın aracının önüne yakın mesafeden sola ani yönelmesi üzerine, katılanın sanığın aracıyla çarpışmamak için sola direksiyon tedbiri aldıktan sonra direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu orta refüje çarparak savrulması şeklinde gerçekleşen ve katılanın basit şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; suç tarih ve saatinde aynı yolda seyreden tanığın da aşamalarda alınan beyanlarında katılanın anlatımlarını doğruladığı anlaşıldığından mahkemece kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin beraat kararı verilmesi gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına, illiyet bağının kurulmadığına, katılanın kazaya kendisinin sebep olduğuna, CMK’nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Tayin edilen hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ve TCK'nın 51/8. maddesi gereğince denetim süresinin iyi halli olarak geçirilmesi halinde cezanın infaz edilmiş sayılacağının ihtar edilmemesi,

2-Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi yerine 1.800,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden;