Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2018/8130 K.2019/4472

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan 26.06.2015 tarihinde sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği ancak dosyamıza konu eylemin 27.06.2015 tarihinde gerçekleştiği ve katılanın 15.07.2015 tarihli beyanında ise cinsel saldırı, tehdit ve hakaret suçlarından sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiği, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan ise şikayetten vazgeçmenin bulunmadığı tespit edilerek yapılan incelemede:

Gerekçeli karar başlığında, 27.06.2015 olan suçun işlendiği tarihin “26.06.2015” şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlemediğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/767 Esas 2015/168 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetin, TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar" ibaresinin kanun metninden çıkarılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesinde tanımı yapılan güveni kötüye

kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usulü göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip haklarında bahsedilen ilamın esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,