Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/1012 K.2020/1415

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...’in, boşandığı eski eşi olan mağdur ...’in çalıştığı iş yerine gelip, onunla konuştuğu esnada, masanın üzerinde bulunan mağdura ait cep telefonunu, onun rızası olmaksızın alarak, mağdurun başkalarına gönderdiği ve başkaları tarafından mağdura gönderilen mesajları okuması biçiminde sanığa isnat edilen eyleminin, TCK’nın 132/1. madde ve fıkrasında tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu, anılan suçun, aynı Kanun'un 139/1. madde ve fıkrası gereğince şikayete tabi olduğu,

mağdurun, soruşturma evresinde, sanık hakkında düzenlenen 23.12.2015 tarihli iddianamenin mahkemesince kabul edildiği 06.01.2016 tarihinden önce, kimlik tespiti yapılan 28.12.2015 havale tarihli dilekçesi ile sanığa yönelik şikayetinden vazgeçtiğini beyan ettiği ve dosya içeriği itibariyle de CMK'nın 223/9. madde ve fıkrası kapsamında derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların bulunmadığı anlaşılmakla; kovuşturmada şikayet koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkında açılan davanın düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,