Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/10295 K.2021/4359

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 1996/97 Esas – 2010/365 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 21.07.1992 – 15.09.1995 tarihleri arasında 3 yıl 1 ay 25 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda ceza verilmesi yer olmadığına karar verildiği, kararın 23.05.2012 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanunda öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 500 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 70,44 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesinde;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamış, dosya arasında bulunan evraklara göre kesinleşmiş kararının davacıya tebliğ edilmediği anlaşıldığından davanın 10 yıllık hak düşürücü süre açılmış olması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.