KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2019/10453 E., 2021/3534 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle öldürme
- Hüküm
- TCK'nın 85/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin ceza miktarına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Dosya içeriğine göre; 21.10.2013 günü saat 18.50 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal içi, hız sınırının 50 km/ saat olduğu, bölünmüş, 2 şeritli, düz ve eğimsiz yolda seyir halindeyken, istikametine göre yolun sol tarafından kaplamaya giren 2002 doğumlu ... 'a çarpması şeklinde meydana gelen olayda,
1.CMK'nın ''Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar'' başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde ''Cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanaklar''ın gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş olmasına rağmen, somut olayda lehe hüküm talebinde bulunan sanık hakkında, TCK'nın 50. ve 51. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmaması hususunun kararda tartışılmaması,
Kabule göre de;
2.TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasından TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra bulunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının yerine 1 yıl 13 ay hapis cezası olarak hükmedilmesi,
3.TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/10453, K. 2021/3534, 13 Nisan 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama