Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/11295 K.2019/10410

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi ile birlikte 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde sanık ... ’in idaresindeki araçla yerleşim yeri içinde, iki şeritli, bölünmüş, asfalt kaplama, düz, eğimsiz yolda seyir halindeyken yaya geçidine geldiğinde, kırmızı ışıkta karşıdan karşıya geçmekte olan katılan ...’ya çarpması şeklinde meydana gelen olayda; katılanın hayati tehlike geçirecek, vücüdunda kemik kırığı olacak, yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaralandığının mahkemece kabul edildiği, bu sebeplerden sanığın cezasında artırım yapılırken TCK’nın 89/2-b,d,e maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği halde, uygulama maddesinin eksik gösterilmesi;