Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/12478 K.2021/7471

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 16:30 sıralarında, sanık sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki otomobili ile meskun mahalde, gündüz vakti iki yönlü asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalli dört yönlü kavşağa geldiğinde, kontrolsüzce kavşağa giriş yaparak otomobilinin ön kısmıyla seyir istikametine göre yolun solundan kavşağa giriş yapan katılan sürücü ...'nın sevk ve idaresindeki motosikletin sol yan kısmına sürtünmesi ile motosikletin sürüklenmesi neticesi gerçekleşen kazada, katılan sürücü ...'nın vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde, aynı araçta yolcu olarak bulunan katılan ...'ın ise hayati tehlike geçirecek,

vücudunda 6. derecede birden fazla kemik kırığı oluşacak, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaralandıkları, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik incelemeye, kusur tespitine, katılanların kasklarının olmamasının dikkate alınmadığına, cezanın kaldırılması talebine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan kurulan hükümde, temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde, TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,