Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/12984 K.2021/7768

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 esas 2018/20 karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 esas 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü, gündüz vakti, meskun mahal dışı, bölünmüş asfalt Devlet karayolunda sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet ile kontrolsüz dönel kavşağa geldiği sırada, sanığa göre kavşağın sol kolundan kendisine yönelik "DUR" levhasına rağmen kavşağa giriş yapan otomobil ile çarpışmaları neticesinde, otomobilde bulunan bir kişinin hayatını kaybetmesi, bir katılanın hayati tehlikeye neden olacak 6. derece kemik kırığı ile yaralanması ve bir katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, sanığın tali kusurlu olduğunun kabulü ile mahkumiyet kararı verilmesi bakımından mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ceza miktarına, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması müesseselerinin değerlendirilmediğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının bir gün karşılığı meblağın belirlenmesine dayanak olan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi;