Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/13931 K.2021/7549

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: CMK’nın 253. maddesinin 7. fıkrasındaki "Birden fazla kişinin mağduriyetine veya zarar görmesine sebebiyet veren bir suçtan dolayı uzlaştırma yoluna gidilebilmesi için, mağdur veya suçtan zarar görenlerin hepsinin uzlaşmayı kabul etmesi gerekir" düzenlemesi dikkate alındığında katılan ...’ün 17.11.2015 tarihinde ... Polis Merkezi Amirliği’nde uzlaşmak istemediğini beyan etmesi karşısında, müşteki Derya ile sanık arasında uzlaştırma hükümleri uygulanmadığı gerekçesiyle tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Olay günü saat 21:25 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki araç ile meskun mahalde, duba ile bölünmüş, iki şeritli, düz, asfalt kaplama, kuru, görüşü açık, azami hız limiti 30 km/sa ve geçme yasağı olan yolda seyir halindeyken beyanına göre önünde seyreden aracı geçmek için sola manevra yaptığı esnada direksiyon hakimiyetini kaybedip karşı şeride geçerek müşteki ...’ın sevk ve idaresindeki araç ile çarpıştığı, kaza nedeniyle müştekinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, sanığın aracında yolcu olarak bulunan katılan ...’ün basit tıbbi müdahale ile giderilemez, hayati tehlike geçirecek,

6. derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun tespit edildiği , mahkemece sanığın "durarak karşı şeridi kontrol ettikten sonra bu şeride geçmesi gerekirken hiç frene basmaksızın karşı şeride geçtiği, fren izinin tespit edilememesi de dikkate alındığında frene basma ve aracı durdurma gibi bir düşüncesinin olmadığı" gerekçesiyle bilinçli taksirle hareket ettiğinin kabul edildiği olayda;