KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2019/1813 E., 2020/4186 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle Yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 73/1 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşme ve temyiz isteminin reddine dair ek karar
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanıklar hakkında verilen düşme kararı ile temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, katılan ... ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-Katılan ...'nin, sanıklar hakkında verilen düşme kararı ile temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Katılan ...'nin yüzüne karşı verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz etmesi nedeniyle, mahkemece verilen temyiz isteminin reddine dair 22/02/2016 tarihli ve 2014/1792-2016/79 sayılı ek kararın usul ve Kanuna uygun olduğu anlaşıldığından; katılanın temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA;
2-Katılan ...'in, sanıklar hakkında verilen düşme kararlarına yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 73/1-2. maddesinde yer alan "(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.
(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, taksirle yaralama suçu için şikayet tarihinin müştekinin fiil ve faili öğrendiği tarihten itibaren başlatılması gerektiği, katılan ... tarafından 02.11.2012 tarihinde yapılan şikayet ile 6 aylık şikayet süresinin geçmesi sebebiyle, mahkemece sanıklar hakkında açılan davanın TCK'nın 73. ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince yasal süresinde yapılmayan şikayet nedeniyle düşmesine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/1813, K. 2020/4186, 1 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama