Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/2099 K.2021/863

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/16 Esas – 2014/112 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının kasten yaralama suçundan 13.06.2008 – 19.03.2012 tarihleri arasında 3 yıl 9 ay 6 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda kasten yaralama suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkumiyetine hükmedildiği, mahkumiyet hükmünün 14.05.2014 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 15.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 3.449,31 TL maddi, 3.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiş olup,

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.