Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/2264 K.2021/948

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Davacının 40,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece davanın süre yönünden reddine karar verildiği anlaşılmakla; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istemlerinin karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde dava konusu edilebileceğinin belirtildiği, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/117958 sayılı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında, davacının üzerine atılı Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde Ticareti Yapma veya Sağlama suçundan 05.09.2014 tarihinde bir gün gözaltında kaldığı, 04.11.2014 tarihinde Ek Kovuşturmaya Yer Olmadığına dair karar verildiği,

bu kararın davacıya 30.12.2015 tarihinde tebliğ edildiği, karara itiraz edilmemesi suretiyle 14.01.2016 tarihinde kesinleştiği, kararın kesinleştiğinin davacıya tebliğ edilmediği gibi Ek Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair kararda da davacıya tazminat açma hakkı olduğunun hatırlatılmadığı,

bu itibarla dava açma süresinin bir yıllık hak düşürücü sürede açıldığının kabul edilmesinin gerektiği, tazminat davasının 18.04.2016 tarihinde, 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde belirtilen sürede açıldığının anlaşılması karşısında, davacının tazminat talebinin esası hakkında karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, davanın, kararın kesinleşme tarihinden itibaren üç aylık süre içinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmesi,