Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/2600 K.2021/2590

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davalı vekilinin, yokluğunda verilen kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin 14/04/2016 tarihinde tebliği üzerine 15/04/2016 tarihinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin itirazlarını bildirerek katılma yoluyla temyiz isteminde bulunduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/6634 Soruşturma sayılı dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 14/03/2015 - 23/03/2015 tarihleri arasında gözaltı ile birlikte 9 gün tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda 01/10/2015 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 109.697,00 TL maddi, 1.000.000 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 284,56 TL maddi, 500 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihi olan 14/03/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.