Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/3737 K.2020/843

suçundan TCK’nın 134/2, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın beraatine ilişkin hükme yönelik Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan verilen 24.05.2018 tarihli, 2017/1673-2018/1410 sayılı “istinaf talebinin kabulüyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasından sonra yeniden kurulan mahkumiyet hükmüne” ilişkin karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğüne, sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Mağdurun ve tanıkların anlatımlarına göre, 16.01.2016 olan suçun işlendiği tarihin, gerekçeli karar başlığına yazılmaması suretiyle CMK’nın 232/2-c madde, fıkra ve bendine uyulmaması,

2- Kayden 05.01.2003 doğumlu olup, suç tarihi ve ilk derece mahkemesince beyanının alındığı 17.10.2016 tarihi itibariyle 15 yaşından küçük olan mağdur ... adına şikayet hakkının ve kamu davasına katılma yetkisinin, mağdura ve mağdurun velayeti kendisinde bulunmayan annesine ait olmayıp, mağdurun velayeti kendisinde bulunan babasına ait olduğu;

ancak, mağdurun babasına duruşma bildirilmediği gibi, mağdur hakkında ilk derece mahkemesince verilmiş bir katılma kararı da bulunmadığı gözetilmeksizin, mağdurun babasının şikayet ve katılma ile ilgili beyanları alınıp, mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle baro tarafından tayin edilen vekilin 08.03.2017 tarihli istinaf başvurusunun ve sanığın hukuki durumunun tayini yerine, yapılan istinaf incelemesi sonucunda mağdur vekilinin aleyhe başvurusunun kabulü ile beraat hükmü kaldırılarak, sanık aleyhine mahkumiyet hükmü kurulması,

3- Sanık ...’in, mağdur ... ile arkadaş iken mağdur tarafından kendisine gönderilen mağdurun çıplak fotoğraflarını, arkadaşlık ilişkilerinin sona ermesine tepki olarak, facebook adlı sosyal paylaşım sitesinde yayımladığı ve yayımlanan çıplak fotoğrafları tanıklar Özgür ile Ramazan’ın gördükleri kabulüne konu olayda;

Mağdurun fiziksel mahremiyetine ilişkin çıplak fotoğraflarını, onun bilgisi ve rızası dışında ifşa eden sanığın eyleminde TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında tanımlanan görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu; ayrıca, 13 yaşındaki mağdurun, cinsel arzuları tahrik ve istismar eden, toplumun sahip olduğu ortak ar ve haya duygularını, yerleşik edep kurallarını incitici ve genel ahlâka aykırı nitelikteki müstehcen görüntüsünü, internet üzerinden yayımlayan sanığın TCK'nın 226/5. madde ve fıkrasında tanımlanan müstehcenlik suçunu da işlediği,

bir fiili ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanığın, TCK'nın 44. maddesi gereğince, daha ağır cezayı gerektiren müstehcenlik suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, mağdura ait fotoğrafların onun rızası olmaksızın internette yayımlandığı kabul edilmesine rağmen mağdurun yaşı ve tespit edilen fotoğrafların özellikleri dikkate alınmaksızın, eylem sadece görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Kabul ve uygulamaya göre de:

Sanık hakkında uzlaştırma kapsamında olmayan verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan dava açılmasından dolayı soruşturma evresinde uzlaştırma yoluna gidilmediği; ancak, kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu eylemin 5560 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değişik CMK'nın 253/1-a madde, fıkra ve bendi gereğince uzlaşma kapsamında olan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, CMK’nın uzlaşma başlıklı 253 ve 254. madde hükümleri uygulanmak suretiyle sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, uzlaştırma işlemleri tamamlanmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,