KÜNYE
12. Ceza Dairesi 2019/3799 E., 2020/1007 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Taksirle yaralama
- Hüküm
- TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın 1,47 promil alkollü olduğu halde idaresindeki araçla yerleşim içi olan kaza mahallinde kendi beyanına göre 110-120 km hızla seyir halinde iken, kendisiyle aynı istikamette önünde seyir halinde olan ve kırmızı ışık nedeniyle yavaşlayarak durmaya çalışan katılan ...'un kullandığı araca arkadan çarpması neticesinde katılanların yaralandığı olayda, 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinin suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde uygulanamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış olup, asli ve tam kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "kastının yoğunluğu" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,
Yargıtay 12. Ceza Dairesi, E. 2019/3799, K. 2020/1007, 4 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama