Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4230 K.2021/2897

Davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin yüzüne karşı verilen hükmün davacı vekilince 29.04.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğu, ancak sehven farklı mahkemeye gönderildiği, bu hususun UYAP üzerinden temin edilen belgelerle de ispatlandığı anlaşıldığından davacı vekilinin temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldığından, temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 142/1. maddesine göre, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat taleplerinin kararın kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde dava konusu edilebileceği, tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/16628 soruşturma sayılı dosyası incelendiğinde davacı hakkında üzerine atılı Kasten Öldürme suçundan 16.01.2015 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

kararın davacı vekiline 04.02.2015 tarihinde tebliği edildiği görülmekle, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği dikkate alınarak, davanın 5271 sayılı CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde 18.01.2016 tarihinde açıldığı gözetilerek esas hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde üç aylık süre içinde açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,