Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4261 K.2020/6961

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile şantaj suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmemesinin isabetsiz olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, aynı iş yerinde çalıştığı katılanla aralarında geçen tartışmayı gizlice cep telefonuna kaydettiği ve onu “Elimde ses kaydınız var, göstereceğim ben size!” şeklinde tehdit edip, ses kaydını, söz konusu tartışmadan dolayı katılanın tehdit ve hakaret suçlarından sanık sıfatıyla yargılandığı ceza davasına delil olarak sunduğu iddialarına konu olayda;

Ses kaydının sunulduğu ceza davasından temin edilen belge örnekleri ile ses kaydının çözümüne ilişkin 30.10.2013 tarihli bilirkişi raporu, dosyada mevcut diğer delillerle birlikte değerlendirildiğinde; şikayete konu kaydı, üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığına ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, haksız bir saldırı altında ve başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde iken, kaybolma olasılığı bulunan delillerin muhafazasını sağlayıp,

katılanın şahsına yönelik tehdit ve hakaret suçlarını işlediğine dair iddialarını ispatlama amacını taşıyan eylemlerinde hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığı gibi, yetkili makamlara başvurarak, şikayet hakkını kullanacağını söylemesi biçiminde sübut bulan eyleminde şantaj suçunun yasal unsurlarının da gerçekleşmediği anlaşılmakla, sanığa yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında aynı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince beraat hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının ilk paragrafının, “Yapılan yargılama sonunda, sanığa yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından,