Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4412 K.2020/4312

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı hakkındaki gözaltı ve tutuklama işlemi, 01/06/2005 tarihinden önce gerçekleştiğinden 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesine göre, tazminat talebinin 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerine tabi olduğu,

Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih, 2009/256 Esas, 2010/57 sayılı kararına göre 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki 3 aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih, 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak tazminat talebinin dayanağı olan kesinleşen karardan davacının haberdar olmasının aranması gerektiği ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06/05/2014 tarih, 2014/141 Esas, 2014/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere tazminat talebinin dayanağı olan kararların kesinleşme tarihinden itibaren her halükarda 10 yıl, kesinleşmiş kararların tebliğinden itibaren ise 3 ay içinde tazminat davalarının açılması gerektiği,

bu kapsamda tazminat talebinin dayanağı olan Hatay Ağır Ceza Mahkemesinin, 1990/129 Esas - 1990/150 Karar sayılı ceza dosyasında, davacı hakkında verilen kararın 25/10/1990 tarihinde kesinleştiği, davanın ise kararın kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra 15/05/2015 tarihinde açıldığının anlaşılması karşısında, davanın süresinde açılmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi,

gerekçesi itibariyle yanlış, sonucu itibariyle doğru kabul edilmiş, gerekçeli karar başlığında, ''466 sayılı Kanun gereğince tazminat'' olan dava türünün ''Koruma Tedbirleri Nedeni ile Tazminat Talebi'' olarak yazılması ile ''Davacı: K.H.'' ibaresine yer verilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlıkları kabul edilmiştir.