Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4424 K.2020/188

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti bölünmüş tek yönlü caddede seyri sırasında olay mahalline geldiğinde seyrine göre sağından karşıdan karşıya geçmeye çalışan ve yolun büyük bölümünü tamamlamış olan yayalara 12 metre fren izi bırakarak aracının sol ön kısımları ile çarpması sonucu bir kişinin basit, bir kişinin hayat fonksiyonlarına (2.) derece etkileyecek şekilde kırık oluşmasına asli kusuruyla neden olduğu olayda, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurlu olmadığına ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine, (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' gerekçesine ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,