Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/4595 K.2020/685

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre; sanığın idaresindeki araçla alışveriş merkezinin otoparkına girmek istemesi ve alışveriş merkezinde özel güvenlik görevlisi olarak çalışan katılanın otoparkın dolu olduğunu beyan ederek sanığın aracının önüne duba koyması üzerine, sanık dubanın yanından otoparka girmeye çalıştığı esnada katılana çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın tam kusurlu olarak bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;