Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/5332 K.2020/2545

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki araçla gece vakti aydınlatmanın olduğu yerleşim yeri tek yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken sağdaki kaldırımdan kaplamaya inerek karşıya geçmeye çalışan ölene çarptığı olayda, kaldırımdaki çocukları görmesine rağmen tehlike ihtimaline karşı güvenle durabilecek şekilde önlem almayıp aracın hızını azaltmadığından alt düzeyde tali kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sanığın kusurunun olmadığı, olaydan sonra sanığın öleni hemen hastaneye götürdüğü, daha sonra da ölenin ailesiyle görüşüp zarar gideriminde bulunduğu, bu hususun müştekiden sorulması gerektiği, cezanın ertelenmesi gerektiğine ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,