Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/538 K.2019/10577

Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada; sanık ...’ın, farklı bir kimlikle kendisini tanıtıp, sosyal paylaşım sitesi üzerinden arkadaş olduğu 16 yaşındaki mağdur ... tarafından whatsapp uygulaması üzerinden kendisine gönderilen mağdura ait çıplak fotoğrafları, mağdurun kandırıldığını anlayıp, aralarındaki iletişimi sona erdirmesinin ardından, mağdurun annesine ulaşıp, mağdurun annesine ve 19 yaşındaki ağabeyine ifşa etmesi iddialarından dolayı mağdurun ve mağdurun annesinin şikayeti üzerine başlatılan adli soruşturma sonunda,

mağdurun özel yaşam alanına ilişkin fotoğrafların mağdur tarafından kaydedilmesi ve sanığa gönderilmesi nedeniyle yasal unsurları oluşmayan özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanık hakkında 08.07.2015 tarihli ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilip, aynı tarihli iddianame ile TCK'nın 134/2-1. madde, fıkra ve cümlesindeki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dava açıldığı,

sanığın, 16 yaşındaki mağdurun, cinsel arzuları tahrik ve istismar eden, toplumun sahip olduğu ortak ar ve haya duygularını, yerleşik edep kurallarını incitici ve genel ahlâka aykırı nitelikteki çok sayıda çıplak fotoğrafını cep telefonunda bulundurduğu iddiası ile ilgili TCK'nın 226/3. madde ve fıkrasında tanımlanan müstehcenlik suçundan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmediği gibi, CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava da bulunmadığı anlaşılmakla, dava konusu yapılmayan bu eylemle ilgili zamanaşımı süresi içinde dava açılıp hüküm kurulabileceği belirlenerek yapılan incelemede:

TCK'nın 61/1. madde ve fıkrasında yer alan ölçütler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle aynı Kanun'un 3/1. madde ve fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, temyiz edenin sıfatına göre, bozma nedeni olarak kabul edilmemiştir.