Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/5661 K.2019/12089

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarih 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23.01.2018 tarih 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay tarihinde sanığın saat 01:30 sıralarında sevk ve idaresinde bulunan aracı ile seyahat halinde iken kontrolünü kaybederek ağaca çarparak trafik kazasına sebebiyet verdiği ve yaralandığı, söz konusu trafik kazasından yaklaşık yarım saat sonra düzenlenen doktor raporunda sanığın 100 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, söz konusu raporun olaydan yarım saat sonra alındığı düşünüldüğünde sanığın kaza anındaki alkol oranının daha yüksek olduğunun ve güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan hüküm kurulduğu sırada yasal dayanak olan 5237 sayılı TCK'nın 179/3. maddesi delaletiyle 179/2. maddesinin belirtilmesi gerekirken sadece 179/2. maddesinin belirtilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,