Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/5872 K.2020/2483

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri içinde, iki şeritli, bölünmüş, asfalt kaplama, düz, tepe üstü yolda, gündüz vakti sol şeritte seyir halindeyken dönel kavşağa geldiğinde yolun yüzeyinin ıslak olması sebebiyle direksiyon hakimiyetini kaybederek, aynı istikamette sağ şeritte seyir halinde olan katılan ...'in idaresindeki araca çarpması ve çarpmanın etkisiyle katılan ...’in yolun sağ tarafında bulunan uçuruma savrulması şeklinde meydana gelen ve sanığın .... kusurlu olarak bir kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir, bir kişinin de kemik kırığı olacak şekilde yaralanması ile neticelenen olayda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;