Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/5943 K.2020/1620

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre sanık idaresindeki otomobille, 2.27 promil alkollü şekilde, meskun mahalde, gündüz vakti, tek yönlü asfalt caddede seyri sırasında, aynı istikamette, yolun kaldırıma yakın kısmında üç tekerlekli el arabasıyla seyretmekte olan katılana arkadan çarpması şeklinde meydana gelen ve sanığın asli ve tam kusuruyla katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda,

Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca belirlenen temel cezada aynı Kanunun 22/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında arttırım yapılırken “8 ay” yerine “9 ay” hapis cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. ve 3. fıkralarının hükümden çıkarılarak 2. fıkra yerine “Sanık eylemini bilinçli taksirle işlediği anlaşıldığından TCK'nın 22/3. maddesi gereğince takdiren cezasının 1/3 oranında artırılarak 8 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA”,