Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/6242 K.2020/2258

Taksirle yaralama suçundan:TCK’nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: A-Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

18.07.2015 günü saat 20.10 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki aracıyla karşıdan karşıya geçmeye çalışan katılanlara çarpması sonucu katılanların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, sanığın kazadan sonra olay yerinden ayrıldığı, daha sonra kolluk ekiplerince Dere Caddesinde yakalanarak saat 21.51'de alkolmetre ile yapılan ölçümde 137 promil alkollü çıktığı, sanığın mahkemede alınan savunmasında kazadan sonra evine giderek alkol aldığını beyan ettiği, tanık ...’in kaza sırasında sanığın aracında olduğunu, sanığın kaza sırasında alkollü olmadığını beyan ettiği olayda;

sanığın alkollü iken müştekilere çarptığına ilişkin dosyada mevcut delil bulunmadığı, kaza olayından sonra tespit edilen alkol miktarı ve sanığın alkollü iken araç kullandığına ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmeyerek bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suç unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık lehine yorum yapılması gerektiğine, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanık hakkında adli para cezası taksitlendirilmesi sırasında uygulanan yasa maddesi olarak, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine, 52/2. maddesi gösterilerek, 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un

321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün üçüncü paragrafı çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu ile suçun işleniş biçimine göre TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.

TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 50 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi ve hükmün dördüncü bendinde yer alan “TCK'nın 52(2)” ibaresi çıkarılarak yerine “TCK’nın 52/4” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA;

B-Taksirle yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

18.07.2015 günü saat 20.10 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki aracıyla karşıdan karşıya geçmeye çalışan katılanlara çarpması sonucu katılanların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı olayda, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suç unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık lehine yorum yapılması gerektiğine, kararın hukuka aykırı olduğuna, lehine hükümlerin uygulanmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.07.2009 tarih ve 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saiki" gerekçesine ve (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3-Sanık hakkında adli para cezası taksitlendirilmesi sırasında uygulanan yasa maddesi olarak, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi yerine, 52/2. maddesi gösterilerek, 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (2) nolu fıkrasında yer alan “kastına” ibaresi çıkarılarak yerine “taksire” ibaresinin yazılması, aynı cümlede yer alan “suç sebep ve saikleri” ibaresinin çıkarılması,

hapis cezasının adli para cezasına çevirlmesine ilişkin (2) nolu fıkranın üçüncü bendi çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 5 ay hapis cezasının sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu ile suçun işleniş biçimine göre TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine.