Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2019/6257 K.2020/1943

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin karar mağdur zorunlu vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkı bulunan mağdur ...’un yaralanması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü ve hükmü zorunlu müdafii aracılığıyla temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşıldığından mağdurun CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ile müştekinin boşandıkları, olay tarihinde 2 yaşında olan mağdur ...’nın ise tarafların müşterek çocukları olduğu, sanığın velayeti müştekide olan mağdureyi, 23.11.2014 tarihinde müştekiye teslim ettikten sonra, müştekinin mağdurenin kolunda yanık izi olduğunu görüp, mağdura sorduğunda annesinin sıcak kaşıkla yaktığını söylemesi nedeni ile müştekinin sanıktan şikayetçi olduğu olayda, sanığın savunmalarında, mağdurenin ayağının takılması sonucu elinin sobaya değerek yandığına ilişkin beyanları doğrultusunda, mağdurun sanığın öz kızı olması, bilinçli taksir koşullarının bulunmaması gerekçeleriyle ceza vermeyi gereksiz kılacak derecede mağdur olduğu anlaşılan sanık hakkında mahkemenin ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.